Ik weet niets van oosterse wijsheden maar vanmiddag voelde ik mij erg Zen.


In het kader van:"iemand moet het doen" had ik mezelf vanmiddag naar de tuin gesleept gewapend met tuinhandschoen en kruiwagen. Vastbesloten om het onkruid dat inmiddels overal hoog boven de planten uittorent eruit te trekken.
Tuineren is niet mijn lievelingswerk dat moge duidelijk zijn. Bovendien heeft mijn man meer met in de tuin ZITTEN dus van hem hoef ik niet zoveel te verwachten (behalve als er een apparaat met een stekker of motor aan te pas moet komen).
Nu is onze Vinex-tuin in een jaar of wat al best uitgegroeid tot een stevige klus. Veel werk dus inmiddels. Ik ben maar gewoon ergens begonnen.
Tot mijn verbazing was het eigenlijk best een grappig klusje. Verstand op nul, geen straks of gisteren, alleen hier en nu: onkruid trekken. Best wel Zen dus.
Heel voortvarend bracht ik niet een:
maar wel 2 kruiwagens naar de container.
Maar goed, aan alles komt een eind. De kinderen waren inmiddels klaar met gezellig spelen en gingen ruzie maken. Toen voelde in me ineens een stuk minder Zen...........
tis overigens nog (lang)niet klaar.... morgen weer en dan maar hopen op nog zo'n moment.
Stel je voor hoe het is met een volkstuin ERBIJ. Dan heb je wel erg veel zen-momenten... ;) Which reminds me: het onkruid is ook hier erg omhoog geschoten de afgelopen dagen...
BeantwoordenVerwijderen@ammerins: ik mag er niet aan denken, nog meer onkruid!
BeantwoordenVerwijderen